Najbardziej interesujące tezy orzecznicze polskich sądów w zakresie prawa energetycznego (cz. 1)

Eksperckim okiem

Zespół prawny redakcji e-magazyny.pl

Przegląd ciekawych tez orzeczniczych z zakresu szeroko rozumianego prawa energetycznego i aktów pokrewnych – publikacja oparta o wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego – część I.

W dzisiejszej publikacji skupimy się na zagadnieniu związanym z analizą wybranych tez orzeczniczych zarówno na poziomie cywilnym oraz administracyjnym. W publikacji przybliżymy Państwu najciekawsze w naszej ocenie orzecznictwo sądów:

  • Wojewódzkich Sądów Administracyjnych;
  • Naczelnego Sądu Administracyjnego;
  • Sądu Najwyższego.

Tytułem wstępu pragniemy wskazać, że przedmiotowe wyliczenia i cytaty z wyroków nie stanowią katalogu zamkniętego – to wyłącznie wybrane przez naszą redakcję tezy, które w naszej ocenie warte są uwagi z perspektywy różnego spojrzenia na stosowanie przepisów prawa energetycznego. Część z tych tez będzie miała zastosowanie do zagadnień stricte wynikających z przepisów prawa energetycznego, ale spora ich część będzie poruszała również kwestię z szeroko rozumianych zagadnień energetycznych – tj. takich zagadnień, które wynikają z innych aktów prawnych.

Publikacja podzielona została na cztery główne temat, które zostały doprecyzowane i rozbite na mniejsze zagadnienia (konkretne tezy i konkretne wyroki/postanowienia) w zależności od zapotrzebowania merytorycznego danej tematyki orzeczniczej. Główne tematy publikacji to:

  1. Wprowadzenie do zagadnienia
  2. Wybrane tezy orzecznicze na poziomie administracyjnym (NSA)
  3. Wybrane tezy orzecznicze na poziomie cywilnym (SN)
  4. Podsumowanie i zaproszenie do lektury kolejnej części publikacji

Publikacja oparta została w dużej mierze na uzasadnieniach tez orzeczniczych przez składy orzekające w konkretnych sprawach z zakresu szeroko rozumianego prawa energetycznego. To właśnie orzecznictwo odgrywa bardzo ważną rolę w kształtowaniu się praktyki stosowania prawa. Dodatkowo należy wskazać, że często tezy orzecznicze przychodzą z pomocą na drodze skutecznego wyjaśnienia zawiłych zagadnień prawnych związanych ze stosowaniem prawa w praktyce. Często wyjaśnienia te są kluczem do wyjaśnienia jak należy stosować konkretne przepisy etc.

Wprowadzenie do zagadnienia

Analiza orzecznictwa to nauka i argumentacja, które często mogą stanowić o sukcesie bądź porażce danego projektu, problemu czy zagadnienia. To właśnie wnikliwa analiza wyroków i postanowień sądowych dostarcza nam każdego dnia:

wskazówek interpretacyjnych w odniesieniu do zawiłych zagadnień związanych z szeroko rozumianym stosowaniem prawa energetycznego;

zależności pomiędzy przepisami z różnych dziedzin prawa w odniesieniu do problematyki energetycznej w Polsce;

wiedzy na temat ewentualnych kar etc., które są nakładane na podmioty odpowiedzialne za naruszenia przepisów prawa energetycznego;

niezbędnej wiedzy na temat kształtowania się linii orzeczniczych w Polsce w sektorze energetycznym.

Naturalnie poruszone w publikacji zagadnienia nie wyczerpują tematu w sposób całościowy i kompleksowy. Stanowią one wyłącznie wybrane zagadnienia, które z naszej perspektywy są istotne dla branży związanej z szeroko rozumianą energetyką. Z uwagi na szeroki zakres poruszanej problematyki (orzecznictwo w zakresie prawa energetycznego jest niezwykle bogate w naszym systemie prawnym), publikacja została podzielona na kilka części, do których lektury w sposób całościowy już teraz gorąco zachęcamy i sugerujemy podjęcie polemiki z wybranymi zagadnieniami na łamach naszego portalu.

Wybrane tezy orzecznicze na poziomie administracyjnym (NSA)

W tym miejscu przywołamy wybrane uzasadnienia z orzecznictwa sądowego na poziomie sądów administracyjnych (Naczelnego Sądu Administracyjnego) w naszym kraju, które w naszej ocenie miały bądź w dalszym ciągu mają wpływ na szeroko rozumiane stosowanie przepisów prawa energetycznego w Polsce.

A. Wniosek o udzielenie informacji o kosztach kampanii informacyjnej poświęconej strukturze kosztów produkcji energii elektrycznej – Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2024 r., sygn. akt: III OSK 111/23:

„Treść umów cywilnoprawnych zawieranych przez podmioty podlegające u.d.i.p., odnosząca się do dysponowania majątkiem publicznym stanowi informację publiczną. (…) W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż informacja o dysponowaniu majątkiem publicznym, a w szczególności o zawieranych w tych ramach umowach cywilnoprawnych, stanowi informację o sprawach publicznych. Przyjmuje się też, że treść umów cywilnoprawnych zawieranych przez podmioty podlegające ustawie o dostępie do informacji publicznej, odnosząca się do dysponowania majątkiem publicznym stanowi informację publiczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 645/16; wszystkie przywoływane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).”.

Nadpłata podatku powstała w wyniku orzeczenia TSUE – Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt: I FSK 2090/23:

„Problemem, jaki zaistniał w sprawie była legalność domagania się wypłaty oprocentowania nadpłaty (bez dochodzenia stwierdzenia i zwrotu samej nadpłaty) w sytuacji, gdy nadpłata była konsekwencją wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 9 września 2021 r., wydanego w sprawie o sygn. C-855/19. Materialnoprawnym fundamentem sporu pomiędzy stronami stosunku podatkowoprawnego była regulacja prawna dotycząca tzw. pakietu paliwowego, zawarta w art. 103 ust. 5a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, dalej określanej jako u.p.t.u.). Zgodnie z tym przepisem, w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, których wytwarzanie lub którymi obrót wymaga uzyskania koncesji zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne, podatnik jest obowiązany, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania kwot podatku na rachunek urzędu skarbowego właściwego w zakresie wpłat podatku akcyzowego:

1) w terminie 5 dni od dnia, w którym towary te zostały wprowadzone do określonego we właściwym zezwoleniu miejsca odbioru wyrobów akcyzowych – jeżeli towary są nabywane wewnątrzwspólnotowo w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym przez zarejestrowanego odbiorcę z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym;

2) w terminie 5 dni od dnia wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego;

3) z chwilą przemieszczenia tych towarów na terytorium kraju – jeżeli towary są przemieszczane poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym.” (…)

„Nie sposób znaleźć uzasadnienia dla rozwiązania prawnego sprawiającego, że na skutek regulacji prawnej wadliwej, bo sprzecznej z prawem unijnym, państwo uzyskuje korzyść ekonomiczną z tytułu przedwczesnej, czyli nienależnej zapłaty podatku. Dlatego jako zasadne jawi się zamknięcie luki prawnej zaistniałej w dyspozycji art. 78 § 5 pkt 1 O.p. poprzez zastosowanie analogii. Należy przyjąć, że oprocentowanie nadpłaty obejmuje także czas od powstania tej należności do jej zwrotu, postrzeganego w autonomiczny, właściwy sobie sposób. W realiach przedmiotowej sprawy zwrot powinien bowiem być rozumiany jako zaliczenie przedwczesnej wpłaty na poczet później powstałego zobowiązania podatkowego, następujące wraz z nadejściem terminu płatności podatku lub przekazanie podatnikowi nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług nad podatkiem należnym. Impulsem, który w takiej sytuacji motywuje do wypłaty oprocentowana jest zaś terminowe złożenie wniosku o dokonanie tej czynności. Na zasadzie rozumowania per analogiam (w przedmiotowej sprawie – analogii legis determinowanej treścią art. 78 § 5 pkt 1 O.p.) wspomniany dokument powinien być traktowany na równi z podaniem o zwrot nadpłaty podatku.”.

Wadliwe uzasadnienie wyroku WSA jako podstawa kasacyjna – Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2023 r., sygn. akt: I FSK 1337/23:

„Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia lub gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Orzeczenie sądu pierwszej instancji nie poddaje się takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem elementów uzasadnienia lub gdy – co prawda obecne – obejmują treści podane w sposób powierzchowny, skrótowy, niejasny, nielogiczny lub wewnętrznie sprzeczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia.”.

Informacja dotycząca realizowanych przez spółkę energetyczną przyłączeniach do sieci dystrybucyjnej jako informacja publiczna – Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2023 r., sygn. akt: III OSK 1475/22:

„Brak jest wątpliwości, iż wniosek złożony przez skarżącą za swój przedmiot miał informację publiczną, gdyż dotyczy działalności przedsiębiorstwa energetycznego w zakresie realizacji nałożonych na niego mocą ustawy prawo energetyczne zadań publicznych – wykonywania obowiązków publicznych względem jednostki, których istotą jest zapewnienie przyłącza do sieci dystrybuującej energię elektryczną. Obowiązek ten ma rangę ustawową i wynika z przepisu art. 7 ust. 1 u.p.e., zgodnie z którym przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania i przyłączania, w pierwszej kolejności, instalacji odnawialnego źródła energii, jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania tych paliw lub energii, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru. O wadze tego obowiązku publicznego, będącego z perspektywy jednostki jej publicznym prawem podmiotowym, świadczy poddanie jego realizacji nadzorowi państwa.”.

Możliwość opodatkowania gruntów leśnych lub rolnych gdzie przebiega infrastruktura – podatkiem od nieruchomości wobec jednostek Lasów Państwowych – Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt: III FSK 1445/22:

„Grunty pod liniami energetycznymi pozostają lasem, ale są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez zakłady energetyczne, co determinuje ich opodatkowanie podatkiem od nieruchomości stosownie do art. 2 ust. 2 u.p.o.l.”.

Opodatkowanie gruntów pod liniami elektroenergetycznymi, sklasyfikowane jako grunty leśne przed 1 stycznia 2019 r. – Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt: III FSK 1444/22:

„W zmienionym stanie prawnym należące do Lasów Państwowych grunty pod liniami elektroenergetycznymi, sklasyfikowane jako grunty leśne, nie podlegają podatkowi od nieruchomości w razie udostępnienia ich zakładowi energetycznemu na podstawie umowy służebności przesyłu, chyba że grunty te są jednocześnie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż w zakresie m.in. przesyłania energii elektrycznej. Zmiana przepisów weszła jednak w życie dopiero z dniem 1 stycznia 2019 r. W objętym badaniem 2016 r. nie było regulacji wyłączających z pojęcia „gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej” gruntów, przez które przebiegają urządzenia wchodzące w skład przedsiębiorstwa prowadzącego działalność w zakresie przesyłania energii, zajętych na pasy technologiczne czy też strefy bezpieczeństwa. Podobnie jak nie było regulacji wyłączających z pojęcia lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna – lasów, przez które przebiegają napowietrzne linie elektroenergetyczne.”.

Prowadzenie działalności leśnej na gruntach usytuowanych pod liniami energetycznymi a podatek od nieruchomości – Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt: III FSK 1446/22:

„Zaakceptowanie stanowiska, że nieodzowną cechą zajęcia gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej jest stan, w którym wyłączona jest w ogóle możliwość prowadzenia na tych gruntach innego rodzaju działalności (w niniejszej sprawie leśnej) oznaczałoby, że każdy, choćby bardzo ograniczony, a nawet bagatelny przejaw prowadzenia działalności leśnej na gruntach usytuowanych pod liniami energetycznymi, np. postawienie paśnika, zasadzenie choinek lub krzewów liściastych, pozyskanie karpiny itd., skutkowałby opodatkowaniem tych gruntów podatkiem leśnym. Ustalenie, jakim podatkiem opodatkować dany grunt, zależałoby zatem jedynie od tego, czy w pasie zajętym na linię energetyczną prowadzona jest w ograniczonym, czy nawet w jakimkolwiek zakresie gospodarka leśna, a nie od tego, czy grunty są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Konstatacja ta prowadzi do objęcia opodatkowaniem poddanych badaniu nieruchomości zgodnie z ogólną zasadą ustanowioną w art. 2 ust. 1 u.p.o.l. Z uwagi na zajęcie spornych gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej winny one zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości, nie zaś podatkiem leśnym.”.

Trwałe związanie z gruntem jako element niezbędny budynku – Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2023 r., sygn. akt: III FSK 424/23:

„Niewymagająca nadzwyczajnych zabiegów budowlano-technologicznych możliwość odłączenia obiektu budowlanego od podłoża bez naruszenia jego dotychczasowej struktury i konstrukcji, a w konsekwencji możność przeniesienia go w inne miejsce w tej samej postaci, wyklucza kwalifikację takiego obiektu do kategorii budynków w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. z uwagi na brak spełnienia warunku trwałego związania z gruntem.”.

Opodatkowanie gruntów pod liniami energetycznymi – Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2023 r., sygn. akt: III FSK 449/22:

„Grunty pod liniami elektroenergetycznymi w obrębie zlokalizowanych pod nimi pasów technicznych są gruntami zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej.”.

Opodatkowanie gruntów pod liniami energetycznymi – Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2023 r., sygn. akt: III FSK 578/22:

„Grunty leśne, nad którymi przebiegają linie elektroenergetyczne, są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii przez przedsiębiorstwo energetyczne, co skutkuje ich opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości.”.

Remont linii energetycznej – Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2023 r., sygn. akt: I OSK 955/20:

„Wymiana słupa elektroenergetycznego, stanowiącego element składowy linii elektroenergetycznej, prowadząca do posadowienia w miejscu dotychczasowym nowego słupa (m.in. wykonanego z nowego materiału, w nowej technologii), może być kwalifikowana jako remont pod warunkiem, że zostaną zachowane dotychczasowe parametry techniczne i użytkowe powyższego urządzenia i związanych z nim przewodów oraz przebieg samej trasy linii elektroenergetycznej. Użycie nowych materiałów nie pozostaje w sprzeczności z definicją remontu, w której to wprost dopuszczono zastosowanie innych materiałów niż wykorzystane w stanie pierwotnym.”.

Opodatkowanie gruntów pod pasami technicznymi usytuowanymi pod napowietrznymi liniami energetycznymi – Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2023 r., sygn. akt: III FSK 748/22:

„Przez pojęcie „gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej” należy rozumieć faktyczne wykonywanie konkretnych czynności, działań na gruncie, powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Spółki energetyczne, prowadząc działalność w zakresie przesyłu energii elektrycznej, wykorzystują w sposób trwały i nieincydentalny dla potrzeb tej działalności pasy techniczne pod napowietrznymi liniami energetycznymi, które zostały wytyczone w związku z przebiegającymi przez las liniami energetycznymi i które są niezbędne do prowadzenia przesyłu energii. Ponadto spółki te jako operatorzy są zobowiązane utrzymywać wskazane grunty w sposób umożliwiający bezpieczne i bezawaryjne funkcjonowanie linii napowietrznych przy uwzględnieniu szeregu przepisów prawa regulujących m.in. kwestie bezpieczeństwa, funkcjonowania i posadowienia linii energetycznych.”. (…)

„Ustawodawca w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. posłużył się precyzyjnym pojęciem „zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej”. Decydujące dla ustalenia „zajęcia” znaczenie ma faktyczne ich wykorzystywanie. Tytułem przykładu, o okoliczności, że sklasyfikowane jako użytki rolne lub grunty spełniają przesłankę faktycznego zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej, mogą świadczyć podjęte wobec tych gruntów działania o charakterze prawnym (uzyskanie pozwolenia na budowę osiedla domów jednorodzinnych i geodezyjny podział działek), a przede wszystkim działania faktyczne obejmujące cały kompleks nieruchomości np. wykonanie sieci (przyłączy) energetycznych i wodno-kanalizacyjnych. Jeżeli zatem w posiadaniu przedsiębiorcy są użytki rolne lub lasy, co do zasady, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chyba że na prowadzenie działalności gospodarczej nie są zajęte, a nie są zajęte wtedy, gdy pomimo posiadania ich przez przedsiębiorcę są wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem klasyfikacyjnym, a więc na działalność rolną lub leśną. Kryterium „zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej” należy więc uznać za dość precyzyjne dla ustalenia sposobu opodatkowana gruntu, nawet w sytuacji odmiennych zapisów w ewidencji gruntów, o których stanowi art. 21 ust. 1 p.g.k.”. (…)

„Z brzmienia art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie wynika, aby na gruntach zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej nie mogła być prowadzona inna działalność, w tym leśna, o ile specyfika prowadzonej działalności gospodarczej na to pozwala. Nie ma to jednak wpływu na opodatkowanie takich gruntów, o ile są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej oraz jest to główny i podstawowy cel ich wykorzystywania. Podkreślić należy, że to właśnie posadowienie na gruncie i przebieg nad gruntem urządzeń służących przesyłowi energii wpływa na możliwość sposobu korzystania z gruntu (ogranicza możliwość prowadzenia działalności leśnej), a nie odwrotnie. Wobec tego, nieprawidłowy jest pogląd, że nieodzowną cechą zajęcia gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej jest stan, w którym wyłączona jest w ogóle możliwość prowadzenia na tych gruntach innego rodzaju działalności (w niniejszej sprawie leśnej).”.

Odróżnienie na gruncie art. 124b u.g.n. remontu od przebudowy obiektu – Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2023 r., sygn. akt: I OSK 733/20:

„Wymiana przewodów i słupów energetycznych stanowiących elementy linii elektroenergetycznej, prowadząca do posadowienia w miejscu dotychczasowych, nowych słupów wykonanych z nowego materiału i w nowej technologii, może być kwalifikowana jako remont jeżeli zostaną zachowane dotychczasowe parametry techniczne i użytkowe powyższego urządzenia i związanych z nim przewodów oraz przebieg samej trasy linii elektroenergetycznej. Użycie nowych materiałów nie pozostaje bowiem w sprzeczności z definicją remontu, w której to wprost dopuszczono zastosowanie innych materiałów niż wykorzystane w stanie pierwotnym. Racjonalne jest bowiem aby zamiast przestarzałych technologii (drewniane słupy, nieizolowane przewody) przy remoncie stosowane były nowe technologie, w tym betonowe słupy z żerdzi wirowanej oraz izolowane przewody. Działania operatora systemu przesyłowego polegające na wymianie zużytych elementów linii elektroenergetycznej, w tym przewodów i słupów, stanowią co do zasady remont w rozumieniu art. 3 pkt 8 p.b.” (…)

„Warunkiem brzegowym odróżnienia na gruncie art. 124b u.g.n. remontu od przebudowy jest brak zmiany parametrów użytkowych lub technicznych linii energetycznej. Norma prawna wynikająca z art. 124b u.g.n. w zw. z art. 3 pkt 8 P.b. oraz przepisami P.e., a w szczególności z wymogami formułowanymi wobec operatora systemu przesyłowego w art. 4 ust. 1 i art. 9c ust. 2 pkt 1 i 3 P.e., istotne znaczenie nakazuje przyznać parametrowi napięcia linii energetycznej oraz wielkości pola elektromagnetycznego. Takiego charakteru nie ma natomiast sama możliwość zwiększenia natężenia prądu w sieci wskutek zastosowania przewodów o większych przekrojach. Możliwość zmiany powyższego parametru należy bowiem oceniać w kategoriach wymagań bezpieczeństwa odbiorców energii i gwarancji niezakłóconego i niezawodnego korzystania z sieci energetycznej. Konieczności utrzymywania linii energetycznej w dobrym stanie oznacza także konieczność stosowania przy ich remoncie zamiast przestarzałych technologii, technologii nowych, spełniających współczesne wymagania bezpieczeństwa i gwarantujących niezawodne użytkowanie sieci.” (…)

„Planowanie prac remontowych (remontu kapitalnego) w stosunku do całej linii, nie oznacza jednoczesnego demontażu całej linii przesyłowej, choć z czasem, w wyniku przeprowadzenia prac dojdzie do całkowitej wymiany słupów, fundamentów, przewodów, izolatorów itp. na nowe, a nawet do zamontowania nowych urządzeń zabezpieczających. Jeżeli następuje to bez zamiany długości i przebiegu linii, posadowienia słupów, parametrów technicznych i użytkowych obiektu liniowego, to nie oznacza, że mamy do czynienia z przebudową lub odbudową obiektu.”. (…)

„Na linię elektroenergetyczną należy zatem patrzeć jak na pewną całość i w tym kontekście oceniać, czy mamy do czynienia z remontem, czy też z przebudową. Sama wymiana słupów i przewodów na części linii bądź trakcji elektrycznej będzie spełniała definicję remontu o ile nie dojdzie do zmiany parametrów technicznych takich jak: zmiana napięcia, długości linii napowietrznej, zmiana jej przebiegu, zmiana wysokości lub rozstawu, miejsca posadowienia poszczególnych słupów, zwiększenie mocy lub zwiększenie pola elektromagnetycznego. Zmiana tych parametrów oznaczać będzie, że nie jest to remont, choć przyjmuje się, że nie każda zmiana w powyższym zakresie będzie wykluczać remont. Niewielkie, nieistotne zmiany powyższych parametrów nadal oznaczać mogą remont linii energetycznej. Przykładowo, wymiana słupów i przewodów na części linii czy trakcji elektrycznej będzie spełniała definicję remontu nawet gdy zmianie ulegnie średnica przewodów instalacji lub słupy zostaną wykonane w innej konstrukcji i technologii, ale nie ulegną zmianie dotychczasowe parametry techniczne linii.”.

Informacja o wysokości wynagrodzeń członków zarządu spółki energetycznej jako informacja publiczna – Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2023 r., sygn. akt: III OSK 4209/21:

„Użyte w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., określenie „zadania publiczne” posiada znaczenie szersze od zwrotu „zadania władzy publicznej” zawartego w art. 61 Konstytucji RP. Nie można z tej kategorii wyłączyć zadań realizowanych przez przedsiębiorców w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, ale zaspakajających jednocześnie powszechne potrzeby obywateli i z tego powodu istotnych z punktu widzenia celów i zadań państwa. Tak więc, bez względu na fakt czy przedsiębiorstwo energetyczne realizuje zadania w zakresie produkcji energii, czy jej przesyłania, obrotu, czy wreszcie dystrybucji albo sprzedaży, mimo iż zadania te zostały odrębnie ujęte w ustawie Prawo energetyczne, winno być traktowane jako wykonujące zadania publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.”.

Opodatkowanie stacji paliw – Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2023 r., sygn. akt: III FSK 48/22:

„Dystrybutory paliw stanowią urządzenia budowlane i jako takie są budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.”. (…)

„Dystrybutory paliw stanowią urządzenia budowlane, czyli urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym w postaci zbiornika paliw, stanowiącego budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 11 z późn. zm.; dalej: p.b.), zapewniające możliwość użytkowania tejże budowli zgodnie z jej przeznaczeniem, a zatem budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm., dalej: u.p.o.l.) w zw. z art. 3 pkt 9 p.b.”.

Koszty finansowania dłużnego elektrowni jako koszt podatkowy – Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2023 r., sygn. akt: II FSK 2874/20:

„Definicja zawarta w art. 15c ust. 8 i 10 u.p.d.o.p. zawiera określenia nieostre, jak infrastruktura publiczna czy ogólny interes publiczny. Nie oznacza to jednak, że znaczenia tych pojęć należy doszukiwać się w języku prawnym poprzez odwołanie się do definicji legalnych zawartych w ustawie z innej gałęzi prawa, skoro ustawa podatkowa do nich nie odsyła, a ponadto nie posługuje się wprost i nie odnosi wprost do skutków podatkowych instytucji zdefiniowanych w innej gałęzi prawa.”.

Akcyza od energii pochodzącej z odnawialnych źródeł – Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2023 r., sygn. akt: I GSK 1764/19:

„Z treści dyrektywy 2003/96/WE nie sposób wywieść istnienia ani wymogu wprowadzenia przez państwa członkowskie Unii Europejskiej zwolnienia z opodatkowania podatkiem akcyzowym energii pochodzącej z odnawialnych źródeł. Prawodawca unijny stworzył jedynie poszczególnym państwom członkowskim możliwość wykreowania tego rodzaju zwolnienia, z którego fakultatywnie mogą one skorzystać. To zaś nie uprawnia do kwestionowania zakresu zwolnienia, jaki wynika z art. 30 ust. 1 u.p.a.”.

Opłaty za nielegalny pobór energii jako nieobjęte VAT-em – Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2023 r., sygn. akt: I FSK 1089/19:

„Opłaty za nielegalny pobór energii nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.”.

Możliwość zobowiązania właściciela nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu przeprowadzenia remontu istniejącej linii napowietrznej SN 15 kV. Wymiana elementów linii napowietrznej a remont linii – Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2023 r., sygn. akt: I OSK 2864/19:

„Nie można zamieszczonych w pb definicji przenosić wprost na grunt art. 124b u.g.n., bez uwzględnienia specyfiki regulacji i sytuacji faktycznej, jak również nie można poprzestawać na definicjach p.b. z pominięciem obowiązków operatora systemu przesyłowego, o których mowa w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2018 r. poz. 755). Analizując więc art. 124b u.g.n. należy sięgać do uregulowań p.e., w zakresie obowiązków operatorów i sposobu ich realizacji. Możliwość przewidziana w art. 124b u.g.n. stanowi jedynie narzędzie do ich wypełniania, zgodnie z wymogami art. 4 ust. 1 p.e. Tym samym są to dodatkowe wymagania, pozbawione oparcia w zapisach p.b. Zgodnie z art. 9c ust. 2 pkt 1 i 3 p.e., należy zagwarantować bezpieczeństwo oraz „niezawodność funkcjonowania systemu elektroenergetycznego”. W konsekwencji powyższego, prowadzenie działań ukierunkowanych na remont sieci, w sposób gwarantujący niezawodność funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, może być uznane za remont w rozumieniu art. 124b u.g.n.”. (…)

„Fakt, że z czasem, w wyniku przeprowadzenia prac remontowych, dojdzie do pełnej wymiany słupów, fundamentów, przewodów, izolatorów itp. na nowe, a nawet do zamontowania nowych urządzeń zabezpieczających (np. zdalnie sterowanych odłączników napowietrznych), lecz bez zmiany długości i przebiegu linii, posadowienia słupów, parametrów technicznych i użytkowych obiektu liniowego, nie oznacza, że mamy do czynienia z przebudową, czy odbudową obiektu.”. (…)

„Linię energetyczną traktować należy jako pewną całość i w tym kontekście oceniać, czy mamy do czynienia z remontem, czy też z przebudową. Sama wymiana słupów i przewodów na części linii, czy trakcji elektrycznej, będzie wypełniała definicję remontu, o ile nie dojdzie do zmiany parametrów technicznych takich jak: zmiana napięcia, długości linii napowietrznej, zmiana przebiegu linii, zmiana wysokości lub rozstawu, miejsca posadowienia poszczególnych słupów, zwiększenie mocy lub zwiększenie pola elektromagnetycznego. Dopiero stwierdzenie zmiany tych parametrów oznaczać będzie, że wykonywane prace nie stanowią remontu, choć nie każda, nawet drobna (zmiana), będzie go wykluczać. Przykładowo wymiana słupów i przewodów na części linii czy trakcji elektrycznej będzie spełniała definicję remontu nawet, gdy zmianie ulegnie średnica przewodów instalacji lub słupy zostaną wykonane w innej konstrukcji i technologii, ale nie ulegną zmianie ww. parametry techniczne, a planowane roboty nie obejmą obiektu budowlanego, lecz określony jego fragment.”. (…)

„Celem art. 124b u.g.n. jest przede wszystkim stworzenie warunków prawnych do utrzymania przewodów i urządzeń przesyłowych niebędących częściami składowymi nieruchomości, za których stan odpowiedzialne są przedsiębiorstwa przesyłowe. Ponadto istotą art. 124b u.g.n. jest przyznanie przedsiębiorstwom energetycznym instrumentu pozwalającego na realizację celów publicznych (art. 6 pkt 2 u.g.n.) nałożonych przepisami pe, a związanych z utrzymywaniem zdatności urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia odbiorców w paliwa lub energię.”.

Pojęcie miejsca dostarczania energii elektrycznej. Postępowanie naprawcze w prawie budowlanym – Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2022 r., sygn. akt: II OSK 2431/22:

„Istotą postępowania naprawczego w trybie z art. 50-51 P.b. jest doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Dlatego aby można było stwierdzić czy nie zachodzą przesłanki do nałożenia stosownych obowiązków wynikających art. 51 ust. 1 P.b., w pierwszej kolejności wymagane jest dokładne ustalenie co zostało wykonane i czy tego rodzaju roboty budowlane wykonano w sposób prawidłowy.”. (…)

„Z punktu widzenia tego, gdzie ma być dostarcza energia elektryczna nie ma przesądzającego znaczenia lokalizacja przyłącza, lecz – „miejsce dostarczania energii elektrycznej”. Takim miejscem jest zaś punkt w sieci, do którego przedsiębiorstwo energetyczne dostarcza energię elektryczną, określony w umowie o przyłączenie do sieci albo w umowie oświadczenie usług przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, albo w umowie sprzedaży energii elektrycznej, albo w umowie kompleksowej, będący jednocześnie miejscem jej odbioru.”.

Wybrane tezy orzecznicze na poziomie cywilnym (SN)

W tym miejscu przywołamy wybrane uzasadnienia z orzecznictwa sądowego na poziomie sądów cywilnych (w szczególności Sądu Najwyższego) w naszym kraju, które w naszej ocenie miały bądź w dalszym ciągu mają wpływ na szeroko rozumiane stosowanie przepisów prawa energetycznego w Polsce.

A. Prawo Prezesa URE do określenia przy zmianie koncesji jej warunków szczególnych – Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2023 r., sygn. akt: II NSKP 35/23:

„Prezes URE może w oparciu o art. 23, 37 i 41 p.e. w związku z art. 37 ustawy z 2018 r. Prawo przedsiębiorców dokonać zmian we wcześniej przyznanej koncesji, zarówno gdy koncesjonariusz nie wnioskuje o takie zmiany, a nawet gdy nie wyraża na nie zgody. Jednak zmiany we wcześniej przyznanej koncesji, muszą być uzasadnione dostosowaniem do zmienionego stanu prawnego lub sytuacji rynkowej tak, aby wszyscy przedsiębiorcy mieli równe warunki prowadzenia działalności na rynku obrotu energią, a prawa konsumentów były zagwarantowane. Zmiana koncesji w zakresie szczególnych warunków wykonywania działalności objętej koncesją, nie może zatem być dowolna, musi mieć uzasadnienie w zmieniającej się sytuacji rynkowej i stanie prawnym.”. (…)

„Artykuł 23 ust. 2 pkt 1 i art. 37 ust. 1 pkt 5 p.e. w związku z art. 37 ustawy z 2018 r. Prawo przedsiębiorców, dają Prezesowi URE prawo do określenia przy zmianie koncesji jej warunków szczególnych. Przepisy te odczytywane łącznie, stanowią kompleksową i komplementarną podstawę prawną określenia warunków koncesji przy jej zmianie.”.

Nabycie posiadania służebności przesyłu – Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2023 r., sygn. akt: II CSKP 2175/22:

„Chwilą przesądzającą o nabyciu posiadania służebności może być przyłączenie urządzenia do sieci przemysłowej przedsiębiorstwa w taki sposób, że istnieje możliwość realizacji przynajmniej jego funkcji polegającej na przesyłaniu mediów. Posiadanie służebności polega na wykonywaniu określonych aktów władztwa względem nieruchomości, na której ma być bądź zostało wybudowane urządzenie przesyłowe. W przypadku służebności przesyłu chodzi o prawo, którego treść stanowi korzystanie z nieruchomości w określonym zakresie.”.

Wysokość kary wymierzanej na podstawie art. 56 p.e. – Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 września 2023 r., sygn. akt: II NSKP 49/23:

„Wykładnia celowościowa art. 56 p.e. (w brzmieniu obowiązującym do 3 lipca 2021 r.) nakazuje przyjąć, że przepis wprowadzający algorytm obliczania kary maksymalnej (art. 56 ust. 3 p.e.) nie narusza przepisu określającego minimalną wysokość kary (art. 56 ust. 2a p.e.) a w konsekwencji w sytuacji, gdy nie da się obliczyć kary maksymalnej, organ winien nałożyć karę w minimalnej wysokości, nie zaś odstąpić od wymierzenia kar.”.

Skutki niedostosowania się przez odbiorcę do ograniczeń w dostarczaniu i poborze energii elektrycznej wprowadzonych na podstawie art. 11c ust. 2 pkt 2 p.e. – Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2023 r., sygn. akt: II NSKP 16/23:

„Niedostosowanie się przez odbiorcę do ograniczeń w dostarczaniu i poborze energii elektrycznej wprowadzonych na podstawie art. 11c ust. 2 pkt 2 p.e. niewątpliwie stanowi jednocześnie o naruszeniu ograniczeń wynikających z art. 11d ust. 3 p.e., które to przepisy w zasadzie tworzą jedną całość, na podstawie której można zrekonstruować w pełni normę prawną, znajdującą zastosowanie w sprawie. Dopiero pełne zrekonstruowanie normy prawnej, uwzględniające ustalenie jej hipotezy, a następnie dyspozycji i sankcji na podstawie wszystkich prawnie relewantnych przepisów w drodze odpowiedniej wykładni, umożliwia prawidłowe jej zastosowanie.”.

Prace w szczególnych warunkach w energetyce – Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt: III USKP 32/22:

„Za prace w szczególnych warunkach w energetyce mogą być uznane tylko takie prace, które są realizowane w przedsiębiorstwie działającym w ramach tej gałęzi przemysłu i które polegają na montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych, ściśle związanych z wytwarzaniem i przesyłaniem energii elektrycznej i cieplnej. Chodzi przy tym o kwalifikowany charakter tych prac wynikający właśnie z wykonywania ich w obrębie „systemu energetycznego”, w skład, którego wchodzą zakłady wytwarzające energię elektryczną i cieplną oraz przesyłające tę energię do odbiorców. Zgodnie z regulacją działu II wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.), znaczenie dla nabycia uprawnień do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym ze względu na wykonywanie prac w szczególnych warunkach, mają prace wykonywane stale i w pełnym wymiarze w energetyce, tzn. prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych (wykaz A, dział II – w energetyce). Branżowy charakter pracy w energetyce ma zatem znaczenie decydujące.”.

Uznanie administracyjne przysługujące Prezesowi URE w zakresie decyzji o odstąpieniu od kary pieniężnej – Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2023 r., sygn. akt: II NSK 57/23:

„To Prezes URE kształtuje politykę wymiaru kar wobec przedsiębiorców popełniających delikty administracyjne określone w p.e. – w pewnych przypadkach sąd może co prawda zastosować art. 56 ust. 6a p.e., jednakże wpierw powód powinien wykazać, że pozwany przekroczył zasady uznania administracyjnego oraz, że stopień szkodliwości czynu był znikomy, a przedsiębiorca zaprzestał naruszenia prawa lub zrealizował obowiązek.”.

Ochrona infrastruktury krytycznej – Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 2023 r., sygn. akt: II NSKP 5/23:

„Ochrona infrastruktury krytycznej stanowi wyraz odpowiedzialności władzy publicznej za bezpieczeństwo energetyczne. Powyższe koresponduje z art. 2 ust. 2 p.e., zgodnie z którym celem ustawy jest tworzenie warunków do zrównoważonego rozwoju kraju, zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego, oszczędnego i racjonalnego użytkowania paliw i energii, rozwoju konkurencji, przeciwdziałania negatywnym skutkom naturalnych monopoli, uwzględniania wymogów ochrony środowiska, zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych oraz równoważenia interesów przedsiębiorstw energetycznych i odbiorców paliw i energii. Szczególne znaczenie sektora energetycznego dla interesów państwa już z natury rzeczy nakłada na podmioty aktywne w tym dziale gospodarki szczególne obowiązki, także publicznoprawne.”.

Umowa o przyłączenie do sieci energetycznej – Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2023 r., sygn. akt: II CSKP 644/22:

„Przedsiębiorstwo energetyczne jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania, jeżeli żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru, i jednocześnie może odmówić zawarcia takiej umowy, jeżeli uzna, iż nie istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania tych paliw lub energii. Oznacza to, że obowiązek wykazania ewentualnego nieistnienia technicznych i ekonomicznych warunków przyłączenia, spoczywa na przedsiębiorstwie energetycznym. Co więcej od razu należy zaznaczyć, że umowa o przyłączenie do sieci nie podlega w pełni zasadzie autonomii woli stron (art. 3531 k.c.).”. (…)

„Umowa o przyłączenie do sieci objęta jest ustawowymi ograniczeniami zasady swobody umów zarówno w aspekcie podmiotowym, jak i przedmiotowym. Po pierwsze, umowę może zawrzeć tylko przedsiębiorstwo energetyczne. Po drugie, w pierwszej kolejności zastosowanie znajdzie tzw. tryb publicznoprawny, z uwzględnieniem wszelkich regulacji prawa energetycznego z nim związanych.”.

I. Obowiązek poniesienia przez przedsiębiorstwo energetyczne dwóch opłat koncesyjnych w roku – Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2022 r., sygn. akt: I NSK 101/22:

„Uwzględniając brzmienie art. 34 p.e., w którym mowa jest o wnoszeniu «corocznych opłat» przez przedsiębiorstwa energetyczne «którym została udzielona koncesja» oraz treść art. 39 p.e., w którym dopuszcza się możliwość złożenia wniosku o «przedłużenie ważności koncesji», nie ma wątpliwości, iż opłata jest związana z udzieloną koncesją, a zatem jeśli przedsiębiorca wystąpił o kolejną koncesję, a nie skorzystał z możliwości przedłużenia uprzednio udzielonej mu koncesji, to w roku w którym wygasa mu poprzednio udzielona koncesja, a jednocześnie na jego wniosek udzielona została mu kolejna koncesja ponosi dwie opłaty, związane z dwoma różnymi koncesjami.”.

Obowiązek uiszczenia opłaty koncesyjnej – Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2022 r., sygn. akt: I NSKP 9/22:

„Przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja, wnoszą coroczne opłaty do budżetu państwa, obciążające koszty ich działalności. Jeżeli w ciągu roku kalendarzowego, w którym wygasła poprzednia koncesja, przedsiębiorstwo energetyczne uzyska nową, kolejną koncesję na prowadzenie tej samej działalności koncesjonowanej, to zobowiązane jest do uiszczenia w tym konkretnym roku także opłaty za udzielenie nowej koncesji, stosownie do zasady określonej w art. 34 ust. 1 p.e.”. (…)

„Przy wykładni art. 34 ust. 1 p.e. należy zwrócić szczególną uwagę na użyty w tym przepisie zwrot „którym została udzielona koncesja” – wskazujący wprost, że opłata jest pochodną samego udzielenia koncesji i winna być uiszczana od każdej udzielonej przedsiębiorstwu energetycznemu koncesji. Obowiązek wniesienia opłaty koncesyjnej jest zatem konsekwencją uzyskania koncesji. Jeżeli zatem w ciągu roku kalendarzowego, w którym wygasła poprzednia koncesja, przedsiębiorstwo energetyczne uzyska nową, kolejną koncesję na prowadzenie tej samej działalności koncesjonowanej, to zobowiązane jest do uiszczenia w tym konkretnym roku także opłaty za udzielenie nowej koncesji, stosownie do zasady określonej w art. 34 ust. 1 p.e.”.

Odrębność tytułów prawnych każdej z opłat koncesyjnych dla przedsiębiorstwa energetycznego – Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2022 r., sygn. akt: I NSKP 5/22:

„Podstawą ustalenia każdej z opłat koncesyjnych dla przedsiębiorstwa energetycznego jest każdorazowo odrębny tytuł prawny (koncesja). Uregulowania proceduralne nie zmieniają tej zasady. Postępowanie o udzielenie koncesji i postępowanie o przedłużenie okresu obowiązywania koncesji stanowią dwa odrębne postępowania, których przedmiotem jest zbadanie przez organ przesłanek udzielenia albo przedłużenia koncesji – tytułu prawnego do prowadzenia określonej w decyzji działalności koncesjonowanej. Opłata koncesyjna naliczana jest dla każdej koncesji odrębnie. To, że podstawą obliczenia każdej z opłat koncesyjnych jest ten sam przychód, z formalnego punktu widzenia, nie ma znaczenia.”.

Dopuszczalność nakładania kar za nieprzestrzeganie obowiązków koncesyjnych w obszarze energetyki – Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2022 r., sygn. akt: I NSK 38/22:

„Celowościowa wykładnia art. 56 ust. 1 pkt 12 p.e. wymaga uznania dopuszczalności nakładania kar za nieprzestrzeganie przede wszystkim tych obowiązków koncesyjnych, które mają aksjologiczne i formalne uzasadnienie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa.”.

Ograniczenia w usługach przesyłania i poboru energii elektrycznej – Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt: I NSK 78/21:

„Niedostosowanie się przez odbiorcę do ograniczeń w dostarczaniu i poborze energii elektrycznej wprowadzonych na podstawie art. 11c ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo energetyczne stanowi jednocześnie o naruszeniu ograniczeń wynikających z art. 11d ust. 3 ww. ustawy. Przedstawiona powyżej wykładnia nie ma przy tym charakteru rozszerzającego i nie prowadzi do przyjęcia szerszej odpowiedzialności powoda niż wynikająca z treści art. 56 ust. 1 pkt 3a p.e. Jej przeprowadzenie wymaga jedynie odwołania się do znaczenia pojęć występujących w ustawie Prawo energetyczne, które ta ustawa precyzyjnie definiuje. Wykładnia ta jest też niewątpliwie zgodna z ogólnymi założeniami ustawy, z których jednym z istotniejszych jest zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego oraz bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej (art. 1 ust. 2 p.e.). Brak sankcji za niestosowanie się przez odbiorców do ograniczeń w dostarczaniu i poborze energii elektrycznej w okresie występowania zagrożenia bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej mógłby uniemożliwić osiągnięcie tych celów.”.

Podsumowanie i zaproszenie do lektury kolejnej części publikacji

Jak obserwujemy – orzecznictwo w zakresie szeroko rozumianych regulacji prawa energetycznego jest niezwykle bogate i dostarcza ogromnej dawki wiedzy i argumentów, które swobodnie można wykorzystywać w przypadku wystąpienia jakichkolwiek sporów na analizowanym obszarze. Już teraz zachęcamy do lektury kolejnej części z cyklu „przegląd orzeczniczy z zakresu szeroko rozumianego prawa energetycznego i aktów pokrewnych”. Kolejne publikacje będą obejmować zarówno tezy pochodzące od składów orzekających Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj

Najnowsze

PARTNERZY PORTALU

Kategorie

BĄDŹMY W KONTAKCIE

Najnowsze

PARTNERZY PORTALU

Kategorie

BĄDŹMY W KONTAKCIE